Գողացված երազանքների փոխարեն

Ես կլուսանկարեմ քաղաքի մայրամուտները քեզ չգրված նամակների փոխարեն: Արդեն վաղուց չկա ավելի գեղեցիկը, քան դու: Մենք ժպտում ենք փոքրերին ու մեծերին, այդ թվում մեզ սիրողներին: Բայց մեզ սիրողներին քիչ ենք ժպտում, որովհետև ավելի շատ ցավեցրել ենք: Մեզնից գողացել են մեր երազանքները՝ տեղը թողնելով այս գեղեցիկ քաղաքի շքեղ մայրամուտները:

Ոչինչ այլևս առաջվանը չէ: Չգիտեմ, թե ինչպես է չափվում գեղեցիկը, որովհետև երբ կողքիդ էի, գեղեցիկը չէի նկատում... ոչինչ չէի նկատում: Դու գնացել ես՝ ոչինչ չթողնելով և ոչինչ չտանելով: Չգիտեմ նաև, թե ինչպես են գնում մարդիկ: Մի օր երևի մենք կհանդիպենք փողոցում. ոչ լայն մայթին, որպեսզի ստիպված լինենք ճանապարհը զիջել միմյանց: Բախտը մեզ հիմա էլ լայն մայթեր չի տա: Չգիտեմ՝ ով մեզնից կգա ընդառաջ և ով հետ, կամ էլ դու մինչև հանդիպելը կանցնես փողոցը սովորությանդ համաձայն: Գուցե մենակ չլինես փողոցում...:

Առաջին անգամ հետ գնացի նույն փողոցով դարձյալ քայլելու, որպեսզի գլիցինիաների հոտը դարձյալ զգամ: Ու այս քաղաքում եզակի հանդիպող գլիցինիաների հոտը քեզ է հիշեցնում: Երևի շարունակեմ ծխել բացակայությունդ, ավելի դառը բան չկա: Հակադրությունը իմ ու քո չմիասնության ամենալավ պատկերն է: Գունավորն ու անգույնը մեզնով երբեք չեն միախառնվել:

Երևանյան երկինքը. մի քանի լուսանկարներ 📷

Որոշել եմ այսուհետ բլոգում հրապարակել գեղեցիկ լուսանկարներ: Մի փոքր բնական է, որ ամեն ինչ սկսվում է Երևանից. քաղաք, որտեղ սիրում ենք և որին սիրում ենք: Երևանում լուսաբացներն ու մայրամուտները իրոք գեղեցիկ են:

Լուսանկարներն արվել են Մոնումենտ-Կասկադ հատվածից.

Քաղաքը մեզ սեր է պարտք

Բոլոր չստացված լուսանկարները հավանում էիր... սիրում եմ ինքնավստահությունդ: Սիրո ամբողջ ընթացքը ոչ այլ ինչ է, քան ընդամենը անցյալ: Վաղուց մեր սերը միաձուլվել է մյուս դեպքերին՝ հարմար տեղավորվելով մեկի համար ամենօրյա, մյուսի համար ընդմիշտ չհիշվող դարակում:

Գիտեմ, ասելու ես, որ մարդիկ պատահաբար չեն ընտրում միմյանց: Իսկ այս քաղաքում մեր ստեղծածը ի՞նչ էր...: Դու լռելու ես ամենակարևոր հարցերից հետո, խոսելու ես միայն այն ժամանակ, երբ պատասխանն այլևս էական չի լինելու: Չէ, ես նյարդային չեմ, վաղուց գիտեմ, որ դու ձեռքերդ լվանում ես ոչ միայն այն ժամանակ, երբ դրանք կեղտոտ են:

Քաղաքը մեզ սեր է պարտք. քաղաքը ինձ քեզ է պարտք: Դու ինձ մենակ թողեցիր այս նույն քաղաքում՝ վախենալով ինքդ մնալ մենակ: Լավ, ուրեմն թող ես քո վախերը լինեմ: Ոչինչ այնքան չի ցավեցնում, ինչքան գնալուդ հանգստությունը... ասես այդպես էլ պետք լիներ: Դու ֆանտաստիկ բաղադրատոմսով ուղղակի արարել ես գալդ ու գնալդ: Ես կերել եմ պատրաստածդ՝ մեկ ափսեի մեջ մեծ չափաբաժնով սերն ու մենակությունդ, չհագեցնող տվածդ ու ահռելի չափաբաժնով վերցրածդ: Դառնաղի էր ամեն ինչ... ու այդքան քաղցր: Ես «հետ եմ տալիս» ամենը՝ ինձ պահելով մաղձը՝ կարոտի համով...:

Բոլորս

Երազանքները մեզնից առաջ են ընկնում: Իրականությանը վազանցել չի կարելի: Բոլոր արագաչափերը նկարում են երազկոտներին: Մենք անընդհատ վազում ենք մեր բախտի, սիրելիի համբերության և կորստի ցավի մեղմացման հետևից:

Ծառերն էլ հիշողություն ունեն: Սիրելու լավագույն միջոցը բնությունն է: Ծառերը մարդկանցից լավ են խեղդում կարոտը: Մենք հոգնել ենք փողոցներում ու սենյակներում սիրելուց, բոլոր մեծ սերերը ազատություն են ուզում: Դու մոռացել ես սիրել անտառում, որովհետև դու դադարել ես հայացքդ ուղղել առանցքիցդ դուրս: Շարունակ կկրկնեմ, որ երբեք էլ պետք չէ փոխվել... ոչ մեկի համար: Մեկ անգամ գնացողը երկրորդ և երրորդ անգամ էլ նույնը կանի: Վաղուց մարդիկ դադարել են պատասխաններ հորինել գնալու համար:

Բոլորս էլ ինչ-որ մեկի կողմից լքված ենք... ցավոք: Բոլորս էլ մի հայացքով մնում ենք ուրիշի հիշողության մեջ... մի ժպիտով, ինչ-որ տեղ, մշտապես լուռ, նաև փակ աչքերով: Դու միշտ տողն ես եղել, իսկ ես տողատակը: Էջերի քանակն էլ էական չէ, գրողի տարած բովանդակությունն էլ հետը...:

Մենք...

Բոլոր կարճատեսները մեղադրվում են նախկիններին փողոցում չտեսնելու տալու մեջ...: Ես մի օր կբղավեմ այգում, բայց ոչ քո անունը. չէ՞ որ ես քո անունը չեմ մոռանում: Մի օր ձեռագիրս կնմանվի քոնին, իսկ դու կսկսես մոռանալ իմ անունը. շատ հանգիստ, ինչպես 3-րդ «հնազանդը»:

Եկել եմ այն համոզմանը, որ մենք ոչ թե մեր մտքերն ենք կամ երազանքները, այլ մենք ընդամենը մեր նախկին սերերն ենք... այն կիսատները, որոնց մասին գեղեցիկ տողեր են գրվում: Դժվար թե դու մտածես մարդկանց մասին, որոնց լքում են: Հանիր ներսիդ դատարկությունն ու ապրիր ներքին թռիչքներով: Բոլոր եղանակներն արդեն քո կարիքն ունեն: Դու բոլորին կիսատ թողեցիր: Ամբողջ կյանքի ընթացքում մեր փնտրածը հենց մենք էինք...: Սխալվե՞լ: Չգիտեմ: Ես չեմ ուզում ճիշտ լինել:

Ոչինչ այլևս առաջվանը չէ. անառարկելի է: Սակայն ես այժմ չեմ կարող նայել աչքերիդ, կամ այցելել այն գրադարանները, որտեղ դու ժամանակ ես անցկացրել: Ես քեզ սկսում եմ հորինել, բայց ոչ թե անցյալի պատառիկներով, այլ հենց այնպես, ինչպես դու մոռանում ես... ամենը: Դու չես ուշանում ներկայացումից, քանի որ պատճառներ չունես: Դու ընդամենը մեկ անգամ ուշացար. հենց այն օրը, երբ ամեն ինչ սկսվեց: Ուշացար, որ ոչ թե այլևս չուշանաս, այլ որ այլևս չգաս:

Սփոփա՞նք. ես արդեն չգիտեմ: Միայն գիտեմ այն, որ եկեղեցիներն էլ հիշողություն ունեն...: Վերջիվերջո, կա մի ճշմարտություն. իմ սիրո առջև դու մի քանի դրամ ես նետել անգամ մի օր ետ վերցնելու պայմանով: Թուլությո՞ւն. մետաղադրամներդ միակ բանն էին, որ ես քեզնից ունեի:

Քեզ հետ քայլելուն պատրաստ էի, իսկ լռելուն՝ ոչ

«Լավ կլինի չիմանաս, թե երբ եմ լռում»… Իհա՛րկե, որովհետև վախենում եմ լռությունիցդ, վախենում եմ ոչ թե ասելիքիցդ, այլ դրա կուտակումից:

Քեզ հետ խոսելուն պատրաստ էի. պատրաստ էի հաջորդականությանը, նույնիսկ տոնայնությանը, սակայն քեզ հետ լռելուն պատրաստ չէի:

20:40 ջրի մոտ. շատ լավ: Ժամն արդեն 8-ն է. լարվածություն, որովհետև գիտակցում եմ, 40 րոպե է մնացել: Սրտի աշխատանքի աստիճանաբար արագացում: 20:10. ի՞նչ փոխել հանդերձանքում. ոչինչ, որովհետև այժմ դա չի կարևորը. հարկավոր էր չափազանց պարզ լինել, դա ներքին հանգստություն ապահովեց: Օծանելիք, կանգ հայելու առջև… հայելի, գրողը տանի: Մի քանի րոպե գամվել հայելուն, տեսնել ինձ նման զգացմունք ապրելիս: Տեսնել, թե ինչպես ես տեսնելու ինձ:

Քայլք, առանց կանգնելու, գերնպատակային քայլք: Ժամանակ… 8:20: Սպասում: Էլի սպասում:

20:40. տարօրինակ զգացում, որ արդեն տեղում ես… որոնումներ: Անընդհատ որոնումներ: 20:40. չկաս, 20:45, 20:50 էլ չկաս, Աստված իմ… 20:53. զանգ, վազք, արագ վազք, հավատ… երջանկություն:

«Բարև…»: Ու այնուհետև ամեն ինչ դուրս է սցենարից: Ես չգիտեմ ինչ խոսել հետդ, չգիտեմ խոսե՞մ արդյոք: Լուռ քայլելը դեռ երբեք այսքան գեղեցիկ չէր եղել: Ու վարսերդ երբեք այսքան ուրիշ չեն եղել:

Մատերդ… կարոտ: Ես քեզ հետ խոսելիս ամենաշատը սիրում եմ լսելդ:

Անասելի կարոտ, կարոտ անգամ առ այս հանդիպումը: