Բոլորս

Երազանքները մեզնից առաջ են ընկնում: Իրականությանը վազանցել չի կարելի: Բոլոր արագաչափերը նկարում են երազկոտներին: Մենք անընդհատ վազում ենք մեր բախտի, սիրելիի համբերության և կորստի ցավի մեղմացման հետևից:

Ծառերն էլ հիշողություն ունեն: Սիրելու լավագույն միջոցը բնությունն է: Ծառերը մարդկանցից լավ են խեղդում կարոտը: Մենք հոգնել ենք փողոցներում ու սենյակներում սիրելուց, բոլոր մեծ սերերը ազատություն են ուզում: Դու մոռացել ես սիրել անտառում, որովհետև դու դադարել ես հայացքդ ուղղել առանցքիցդ դուրս: Շարունակ կկրկնեմ, որ երբեք էլ պետք չէ փոխվել... ոչ մեկի համար: Մեկ անգամ գնացողը երկրորդ և երրորդ անգամ էլ նույնը կանի: Վաղուց մարդիկ դադարել են պատասխաններ հորինել գնալու համար:

Բոլորս էլ ինչ-որ մեկի կողմից լքված ենք... ցավոք: Բոլորս էլ մի հայացքով մնում ենք ուրիշի հիշողության մեջ... մի ժպիտով, ինչ-որ տեղ, մշտապես լուռ, նաև փակ աչքերով: Դու միշտ տողն ես եղել, իսկ ես տողատակը: Էջերի քանակն էլ էական չէ, գրողի տարած բովանդակությունն էլ հետը...:

Մենք...

Բոլոր կարճատեսները մեղադրվում են նախկիններին փողոցում չտեսնելու տալու մեջ...: Ես մի օր կբղավեմ այգում, բայց ոչ քո անունը. չէ՞ որ ես քո անունը չեմ մոռանում: Մի օր ձեռագիրս կնմանվի քոնին, իսկ դու կսկսես մոռանալ իմ անունը. շատ հանգիստ, ինչպես 3-րդ «հնազանդը»:

Եկել եմ այն համոզմանը, որ մենք ոչ թե մեր մտքերն ենք կամ երազանքները, այլ մենք ընդամենը մեր նախկին սերերն ենք... այն կիսատները, որոնց մասին գեղեցիկ տողեր են գրվում: Դժվար թե դու մտածես մարդկանց մասին, որոնց լքում են: Հանիր ներսիդ դատարկությունն ու ապրիր ներքին թռիչքներով: Բոլոր եղանակներն արդեն քո կարիքն ունեն: Դու բոլորին կիսատ թողեցիր: Ամբողջ կյանքի ընթացքում մեր փնտրածը հենց մենք էինք...: Սխալվե՞լ: Չգիտեմ: Ես չեմ ուզում ճիշտ լինել:

Ոչինչ այլևս առաջվանը չէ. անառարկելի է: Սակայն ես այժմ չեմ կարող նայել աչքերիդ, կամ այցելել այն գրադարանները, որտեղ դու ժամանակ ես անցկացրել: Ես քեզ սկսում եմ հորինել, բայց ոչ թե անցյալի պատառիկներով, այլ հենց այնպես, ինչպես դու մոռանում ես... ամենը: Դու չես ուշանում ներկայացումից, քանի որ պատճառներ չունես: Դու ընդամենը մեկ անգամ ուշացար. հենց այն օրը, երբ ամեն ինչ սկսվեց: Ուշացար, որ ոչ թե այլևս չուշանաս, այլ որ այլևս չգաս:

Սփոփա՞նք. ես արդեն չգիտեմ: Միայն գիտեմ այն, որ եկեղեցիներն էլ հիշողություն ունեն...: Վերջիվերջո, կա մի ճշմարտություն. իմ սիրո առջև դու մի քանի դրամ ես նետել անգամ մի օր ետ վերցնելու պայմանով: Թուլությո՞ւն. մետաղադրամներդ միակ բանն էին, որ ես քեզնից ունեի:

Քեզ հետ քայլելուն պատրաստ էի, իսկ լռելուն՝ ոչ

«Լավ կլինի չիմանաս, թե երբ եմ լռում»… Իհա՛րկե, որովհետև վախենում եմ լռությունիցդ, վախենում եմ ոչ թե ասելիքիցդ, այլ դրա կուտակումից:

Քեզ հետ խոսելուն պատրաստ էի. պատրաստ էի հաջորդականությանը, նույնիսկ տոնայնությանը, սակայն քեզ հետ լռելուն պատրաստ չէի:

20:40 ջրի մոտ. շատ լավ: Ժամն արդեն 8-ն է. լարվածություն, որովհետև գիտակցում եմ, 40 րոպե է մնացել: Սրտի աշխատանքի աստիճանաբար արագացում: 20:10. ի՞նչ փոխել հանդերձանքում. ոչինչ, որովհետև այժմ դա չի կարևորը. հարկավոր էր չափազանց պարզ լինել, դա ներքին հանգստություն ապահովեց: Օծանելիք, կանգ հայելու առջև… հայելի, գրողը տանի: Մի քանի րոպե գամվել հայելուն, տեսնել ինձ նման զգացմունք ապրելիս: Տեսնել, թե ինչպես ես տեսնելու ինձ:

Քայլք, առանց կանգնելու, գերնպատակային քայլք: Ժամանակ… 8:20: Սպասում: Էլի սպասում:

20:40. տարօրինակ զգացում, որ արդեն տեղում ես… որոնումներ: Անընդհատ որոնումներ: 20:40. չկաս, 20:45, 20:50 էլ չկաս, Աստված իմ… 20:53. զանգ, վազք, արագ վազք, հավատ… երջանկություն:

«Բարև…»: Ու այնուհետև ամեն ինչ դուրս է սցենարից: Ես չգիտեմ ինչ խոսել հետդ, չգիտեմ խոսե՞մ արդյոք: Լուռ քայլելը դեռ երբեք այսքան գեղեցիկ չէր եղել: Ու վարսերդ երբեք այսքան ուրիշ չեն եղել:

Մատերդ… կարոտ: Ես քեզ հետ խոսելիս ամենաշատը սիրում եմ լսելդ:

Անասելի կարոտ, կարոտ անգամ առ այս հանդիպումը:

Անկարելին...

Հերթական երեկոն մեղմ ու սահուն, մի փոքր էլ ձանձրանալով իր գիրկն է առնում քաղաքի նորավառ լույսերը՝ ստեղծելով աշնանավերջի մի շքեղ տեսարան... տվյալ պահի խոհերս կապվում են լույսերի հայացքին... քեզնով:

Ու քո մասին մտածելիս թվում է՝ երեկոն էլ եկավ քեզնով, լույսերը վառվեցին քեզնով: Այո, ես սկսում եմ տարվել քեզնով, բայց այլ ճանապարհ չունենալով... ինչպես փողոցն է անպայքար տրվում մթությանը: Գիտեմ, կասես, որ չի կարելի... ինքդ էլ հասկանալով, որ անհասն է ձգողը, արժեքավորը, եզակին...: Այո, չի կարելի, գիտեմ... բայց ոչ մի կարելիի մասին մտածել անգամ չեմ փորձել, առավել ևս երազել:

 Քո մտերմական խոսքում մի շքեղ գաղտնիք կա, հայացքի թեքումից հետո մի այլ հայացք կա՝ իմաստի, պահի, անդարձի...: Հերթական ողջույնը, հայացքների հատումը, քայլվածքիդ հետևելը... այո ես հետևում եմ քայլվածքիդ՝ մտածելով, թե ինչ շքեղություն կունենա այն, երբ լինի հեռացումի...

Գիշերային պարզությամբ կվերադառնաս՝ ստեղծելով տպավորություն, թե երբեք էլ չես գնացել... իսկ մի՞թե դու ունես հեռանալու վտանգը... դու հավերժ հոգեմոտ ես, հավերժ նոր, հավերժ բացահայտելի...: Գիտեմ, որ մտքերը կիսատ են մնում, կարդալիս գուցե յուրաքանչյուր բազմակետ քեզ մի փոքր էլ նյարդայնացնում է... այո, ես ձգտում եմ ու չեմ հասնում, ինչպես նայում եմ երկնքին՝ երբեք չմտածելով այն շոշափելու մասին... քո մասին էլ ես ամբողջապես այլ կերպ եմ մտածում... սիրելով բոլոր «չի կարելի»-ները...

Քո սիրելի ծաղիկներն ու իմ սիրելի ձեռքը...

Դու սիրում ես երիցուկ, իսկ քեզ նմանեցնում եմ քեզ երիցուկի... երիցուկ սիրելն անգամ քո էությունն է: Նայիր այդ ծաղկին... որքան շքեղ է ու միևնույն ժամանակ որքան պարզ... այդպիսին էլ դու ես...

Ցերեկը, երբ աղմկահար քամին օրորում է երիցուկը... այն դառնում է ավելի թեթև ու տարուբերվում համատարածում, իսկ երեկոյան այն որքա՜ն խորհրդավոր է... իսկ ինչքան խորհրդավոր ես դու երեկոյան, ինչքան շքեղ ես ցերեկը... քեզնով օրի մասերն են տարբեր և ոչ դու ես տարբեր այդ ընթացքում...

Երբ ձեռքերդ սահում են երիցուկների միջով... կարծես այդ ծաղիկները փարվում են քեզ, զգում են զարկերակդ... երիցուկների մեջև ձեռքդ թվում է քամու գրկում...

Պարզապես դու սկսեցիր չգնալ

Գիշեր... քո նվիրած մեղեդին հայացքս բարձրացնում է դեպի երկինք, իսկ քամին ձայնակցում է... շշուկիդ: Երբ հեռանում էիր, գուցե վերափոխվեց քո հանդեպի իմաստը, այն ավելի հասուն դարձավ, չդարձավ սովորական ու առավ երկնայինի փայլը: Հեռավորությունն ինձ ստիպեց այլ կերպ նայել ամենին... դու սկսեցիր գիշերները գալ, պարզապես դու սկսեցիր չգնալ: Մնալով՝ դու ինձ տվեցիր հավերժին գնալու անվերադարձ շնորհը... ահա, թե որտեղ է լույսը. դու գնացիր միշտ լինելու խոստումով ու... իրականում դու եկար այլ զգեստով: Այժմ քո զգեստն այն չէ, որը քեզ գեղեցկացնում էր ու ես բազմից նշում էի դրա գեղեցկության մասին... այժմ քո զգեստն ինձնում խորհրդանշում է անվերջի, հուժկուի, մղման կարևորությունը:

Առավոտ... այն ավելի շատ քո «հակադրումն» է իմ գիշերին... գիտես, ես սիրում եմ նաև քո առավոտները, որոնք դու ինձ նվիրում ես ցնորական գիշերների փոխարեն: Քո կազմած թափանցիկ լուսաբացերի մեջ անգամ վերերկրյայի փայլը կա... սաստկանում է. դու ստիպում ես մերժել գիշերները, զգացումները... դու կարո՞ղ ես շրջանցել գիշերը. այս հարցադրումով ավարտում եմ առավոտվան ուղղված միտքը, քանի որ այն չպետք է գերազանցի գիշերի մասին խոսքերին...

Վարսերդ օրորվում են քամուց... ժպիտիդ հընթացս հայացքդ անզոր է մի պահ չբեկվել երկնքին: Քո մերժումները մերթընդմերթ երերում են, քանի որ անգամ գիշերն է երբեմն հրաժարվում ընդունել դրանք... երբեմն մտածում եմ՝ ինչպես կլիներ, եթե դու չգնայիր... իսկ գուցե ես ավելի ու ավելի չտենչայի քեզ, ինչպես հիմա... ա՜խ, անգամ հեռու լինելդ եմ սիրում... դու սկսեցիր չգնալ, ոչ թե հեռանալ:

Հերթական լուսաբացն է սպառնում ինձ, հերթական մերժումդ... ու հենց այդ պահին դու ասացիր, որ սիրում ես գիշերը...